Met dit artikel willen we je een kijkje achter de schermen geven.

DISCLAIMER: elk project en iedere tentoonstellingservaring die we maken is uniek. We volgen daarom niet voor iedere tentoonstellingservaring exact hetzelfde proces. Over het algemeen is het proces wel vergelijkbaar. Daarom hopen we dat deze blogpost je een goed beeld geeft van hoe we werken.

Dus, hoe zijn we tot deze uiteindelijke tentoonstellingservaring gekomen? Lees mee...

We begonnen met het zorgvuldig bestuderen van de briefing van de opdrachtgever. Wat zijn de gewenste leerdoelen waaraan de tentoonstellingservaring moet bijdragen? Wat is de tone of voice en sfeer van de tentoonstelling als geheel?

We bekeken de inspiratie in de vorm van afbeeldingen en video's die de opdrachtgever met ons had gedeeld. Ook kregen we inzicht in specifieke technische vereisten. In dit geval was er al contact gelegd met een mogelijke samenwerkingspartner voor een robotarm. Daarnaast waren er richtlijnen rondom toegankelijkheid waar we rekening mee moesten houden.

Nu we genoeg informatie hebben om aan de slag te gaan, beginnen we met de ontwikkeling van een eerste concept. Wat wordt leuk? Wat voor game kun je in korte tijd in een museum spelen? Wat past bij de leeftijd van de doelgroep?

We maakten een aantal eerste grove schetsen.

Voor deze tentoonstellingservaring deden we meteen R&D om te onderzoeken of het technische aspect haalbaar was met de hardware die de opdrachtgever had gekozen. Binnen een paar dagen arriveerde er een gloednieuwe robotarm uit het Verenigd Koninkrijk, zodat we ermee konden testen. Met de onderdelen die we in onze R&D-ruimte hadden liggen, bouwden we snel een geïmproviseerde testopstelling.

Voor deze specifieke tentoonstellingservaring mondde de conceptontwikkeling uit in een eerste papieren prototype, dat we met kinderen in het museum testten.

Na het presenteren en testen plannen we een moment om samen met de opdrachtgever (fysiek of digitaal) alle feedback te bespreken. We nemen hierbij onze eigen feedback op de huidige versie mee, evenals de feedback van de opdrachtgever, de input van de tentoonstellingsontwerper en eventuele feedback van de gebruikerstesters.

Wat hierbij echt waardevol is, is de diversiteit aan stemmen die feedback geven: van educatief medewerkers en ontwerpers van het museum tot het onderhoudsteam. Zo worden veel verschillende aspecten van de tentoonstellingservaring meegenomen. Samen bepalen we welke veranderingen en verbeteringen we doorvoeren.

Meestal krijgen we in deze fase nieuwe input van buitenaf. Voor deze tentoonstellingservaring hadden we een telefoongesprek met een roboticaprogrammeur die het museum adviseerde bij het project. Tijdens het gesprek gaf ze ons meer inzicht in het soort taken dat de robots bij haar bedrijf zouden uitvoeren. Daarnaast ontvingen we meer uitgewerkte tekeningen van het meubel waar de tentoonstellingservaring onderdeel van zou worden en kregen we te horen welke hardware zou worden aangeschaft.

Met de feedback en nieuwe externe informatie op zak, gingen we weer achter onze computers zitten, openden Unity en Illustrator en gingen we verder met ons werk.

Voilà! Na nog wat tijd hadden we een digitaal prototype klaar. Voor nu vervingen we de robotarm door een gesimuleerde arm op een scherm. Dit prototype demonstreerden we aan de opdrachtgever en testten we opnieuw met kinderen in het museum.

Je raad het al: na het presenteren en testen van het digitale prototype gaan we weer samen zitten om alle feedback met de opdrachtgever te verzamelen, te bespreken en definitief te maken. Voor deze tentoonstellingservaring was een nauwe samenwerking met de onderhoudsexpert van het museum in deze fase essentieel.

Alle feedback waar we samen mee instemmen, zetten we in onze zelfgemaakte interne to-dolijsttool ‘Boord’.

En precies op tijd stuurde de decorbouwer ons een nieuwe technische tekening ter controle. Dit is het laatste puzzelstukje om het fysieke aspect van de tentoonstellingservaring mooi te laten aansluiten op het digitale.

Opnieuw ontwikkelen en testen we op kantoor met de robotarm die we in onze R&D-ruimte hebben en werken we daarna verder aan de ontwikkeling. We hebben nauw contact met de decorbouwer en wisselen maten uit om ervoor te zorgen dat er geen balletjes vast komen te zitten.

We hebben een soort tussentijdse goedkeuring in de werkplaats. Dit vindt meestal plaats in de werkplaats van de bouwer, vandaar de naam. Voor het eerst komen software, hardware en het meubel samen! We kijken of alles goed werkt en daarna wordt het meubel verder afgewerkt.

In dit geval was het belangrijk om te zien hoe ver de robotarm zou kunnen reiken en hoe deze veilig in de houten constructie geplaatst kon worden.

We beginnen met de installatie op locatie. Het meubel is op dit moment bijna klaar, op de printgraphics en enkele laatste afwerkingen na. Vooraf hebben we gecontroleerd of het hardwarebedrijf alles heeft geïnstalleerd en hebben we samen met het IT-team van het museum nagegaan of de netwerkverbinding voor deze tentoonstellingservaring en de wifi goed werken.

We installeren een eerste versie van de tentoonstellingservaring, controleren deze samen met alle betrokkenen en rijden daarna weer terug.

We fixen de laatste puntjes die ons nog opvallen tijdens de installatie om er zeker van te zijn dat alle pixels op de juiste plek zitten. De puntjes op de 'i' zetten dus.

Dit is het! Alles is af! We reizen naar het museum om de definitieve versie van de tentoonstellingservaring te installeren en te controleren. Hiervoor moet al het andere volledig klaar zijn: het meubel, de props, de hardware, de graphics, het internet en het netwerk.

We lossen nog een paar laatste schoonheidsfoutjes op en vertrekken met een tevreden gevoel.